The day after …..

Het zit er weer op, kerst 2018. Mijn wekker gaat en ik moet mij even bedenken wat voor een dag het is, het voelt als een maandag, maar het is donderdag, de dag na kerst. Mijn hersenen kraken, bij de gedachte wat er nu allemaal gedaan moet worden. Alles dus! De toilet, de keuken, het hele huis eigenlijk. Ondertussen mag de wasmachine draaien en sorteer ik de wijnglazen die niet lekker in de vaatwasser pasten. Elk jaar sneuvelt er minstens ééntje bij het afdrogen. Op de ene of andere manier duw ik die theedoek er altijd net even ietsje te hard in. Ik bedenk dat dit mijn 41e zelfstandige kerst was en elk jaar is de dag er na het zelfde….of toch niet?

Ik loop de keuken in voor de broodnodige koffie en overzie het slagveld, wat er gisteren bij sfeer en kaars verlichting een stuk minder erg uitzag. Maar goed het is nog wel te overzien, ik schop tegen een baby speelgoedje, wat ontsnapt is aan het opruimen. Mijn gedachten gaan naar kleine Stijn die zijn eerste kerst heeft meegemaakt, heerlijk de clown speelde vanuit zijn kinderstoel en naar Lisa, die nu heel opgewonden is over haar verjaardag 30 december, de vierde verjaardag alweer. Ik zucht, wat gaat dat allemaal hard en wat heb ik heerlijk van die twee genoten!

Voor de kerst, had ik samen met Lisa wat kleine kadootjes gekocht die zij bij haar thuis onder de boom mocht neer leggen. Voor mamma een geurkaars, voor Lisa zelf een flesje voor haar pop, voor pappa een grote chocolade kerstbal en voor hun alle drie een groot mikado spel. We hebben dat alles samen super kerstig ingepakt, met glitters en strikken etc. Nadrukkelijk aan haar uitgelegd welk pakje voor wie was en dat ze het geheim moest houden. Toen ik 1e kerstdag belde om te vragen hoe het met de kadootjes was gegaan, hoorde ik het volgende. “Lisa wist precies wat in welk pakje zat en voor wie het dus was, eerst kreeg Mamma de kaars, toen zij zelf het flesje, toen pappa het mikado spel met de nadrukkelijke opmerking erbij dat dit voor hun drietjes was. Vervolgens pakte ze het kadootje met de chocolade kerstbal die voor haar vader was en zei met een stalen gezicht dat dit kadootje ook voor alle drie was”. Uiteraard begrepen mijn schoondochter en zoon dat dit niet waar was, heerlijk kind! Daar begon mijn kerst mee en ik moet zeggen, ik heb er hard om gelachen!

De eerste dag hebben mijn partner en ik heerlijk rustig met zijn tweetjes door gebracht met als kerst diner een simpele maar heerlijke kaasfondue. Samen relaxt gegeten en gedronken, gesnoept en  een film gekeken, super! Alvast wat dingen klaar gemaakt voor 2e kerstdag en verder niets, helemaal niets, zo zalig!!!!  Wij proberen altijd weer zo een dag voor elkaar te krijgen. Maar de tweede dag was een ander verhaaltje. Toen waren we met negen volwassenen, een 9 maanden oude baby en een bijna 4 jarige kleuter en niet te vergeten een kleine hond, een iets groter gezelschap. . Best te doen, want in het verleden heb ik de kerst wel voor grotere groepen geregeld dus….maar toch in vergelijking met de 1e dag ietsje anders. De groep is wel ietsje  te groot voor onze gewone eettafel, dus er moet een tafel bij, vier stoelen elders vandaan, kleine verschuiving van de meubels en gelukkig nog net precies genoeg dezelfde borden. Wat mij deed beseffen dat we nodig een ander servies moeten aanschaffen, de grote witte borden zijn niet echt mooi meer en wanneer er ook maar eentje kapot gaat, dan is het helemaal armoedig. De grote mooie wijn glazen welke ik gebruik voor de garnalen cocktail, bleken ook niet meer in een goed aantal te zijn. Oeps, even niet aan gedacht, dus moeten er 3 cocktails in een ander glas of bakje. Niet echt kerstig eigenlijk, maar een kniesoor die daar op let, behalve ik dan. Waarschijnlijk sneuvelt er wel weer een mooi glas bij het schoonmaken en met name bij het afdrogen, dus voor de volgende kerst ook de glazen aanvullen. Details, maar wil daar toch wel iets mee. Waarschijnlijk denk ik er pas 1e kerstdag 2019 weer aan, typical me.

Goed, 2e kerstdag zijn we goed doorgekomen met zijn allen. 9 volwassenen en 2 kleintjes en een hondje was best te doen. Gourmetten is dan toch de makkelijkste en gezelligste oplossing. Voor een ieder zit er dan altijd iets bij wat hij of zij lekker vindt. Maar net als voorgaande jaren, kom je er na het eten  toch weer achter, dat er nog van alles in de ijskast en kast ligt, wat voor de kerstdag bedoeld was.  Straal vergeten dus! Die verse peterselie, die je een dag voor de kerst zo moeizaam toch nog had weten te vinden, gewoon netjes nog in de groente la in plaats van als garnering op de cocktail. De lekkere dadels en het spek wat er om heen moest, kijken je aan van uit de ijskast, de heerlijke spekkoek voor bij de koffie etc. etc. Je haalt zoals altijd veel te veel en vergeet een groot gedeelte dan zelfs te gebruiken. Elke kerst weer hetzelfde verhaal.  Idioterie eigenlijk. Maar goed, al met al was het een geslaagde 2e kerstdag en was het meeste ‘s avonds rond 11 uur al weer opgeruimd.

Zoals gezegd. de volgende ochtend voel je jezelf een beetje brak, moe meer eigenlijk, maar goed, je stapt je bed uit en de zon schijnt dus ongenadig door de huiskamer. Elk stofje, pluisje, kruimeltje is dan opeens zichtbaar.  Ik verzamel moed om aan de slag te gaan, nadat ik eerst de scherven van het inderdaad gesneuvelde cocktail glas goed heb opgeruimd. Ik mijmer over de kerstdagen die achter ons liggen, zo veel dingen zijn jaarlijks het zelfde. Alhoewel de aanwezigen wel anders zijn,  er zijn helaas mensen weg gevallen in de loop der jaren en die mis je uiteraard, met kerst altijd net nog even meer dan anders, want dan is de familie zichtbaarder en voelbaarder dan anders, eigenlijk niet meer compleet, Je denkt nog vaak aan ze, maar met kerst voelt dat net altijd even iets zwaarder.

Maar inmiddels zijn er nu kleinkinderen bij, waardoor de kerst eigenlijk weer een andere dimensie krijgt en je lacht en geniet van ze. Neemt het gemis niet weg, uiteraard niet, maar geeft de kerst wel weer glans. Zo loop ik deze donderdag dus te mijmeren dat de kerst vaak hetzelfde is, maar toch ook weer niet. Het zij zo. Na drie bakken koffie, genoeg mijmerijtjes. Geef ik mij zelf een soort van schop onder de kont. Dus aan de slag, nu dan maar met het vervelendste klusje beginnen, dus de toilet …….ik maak een lekker geurend sopje, ga er net met mijn handen en het doekje in en hoppa de telefoon gaat……….

Het is mijn moeder via de vaste huistelefoon, of ik haar mobiel heb gevonden. Nee, nog niet. Vreemd, die had ik toch bij de eerste opruim sessie al moeten vinden? Ik bel haar nummer en hoor hem inderdaad. Dit nummer heb ik 7 keer gebeld, want ik hoorde hem bij de bank, maar hoe ik ook voelde en hoe ik de bank ook verschoof, zag hem niet. Dan ga je aan je verstand twijfelen, iets wat je hoort en niet ziet, dat is raar. Ik kijk verbaasd naar de zwart leren twee zitter, hoe dan? Ik bel het nummer nog een keer en ja het komt toch echt vanuit de bank zelf! Ik voel nog eens langs de leuning, niets dus…..opeens ontdek ik dat ik met een beetje duwen mijn hand langs de leuning helemaal in de bank kan laten verdwijnen…..en ja hoor, ik voel de telefoon! Ruim een half uur verder, maar hij is terecht! Wat een geluk dat hij niet leeg was, anders hadden we hem nooit terug gevonden. Ik zucht, want dit past wel bij mijn inmiddels 80 jarige mams bedenk ik en glimlach.

Denk nog even terug aan de dag voor kerst, toen we samen boodschappen deden met haar auto, vroeg, heel vroeg gingen we op pad en hadden praktisch alles (behalve de verse peterselie) verzameld voordat de echte drukte begon. Tevreden hadden we alles achter in de auto geladen, namen plaats en wilden wegrijden, toen mijn moeder opeens zei: “Waar is mijn autosleutel nou?”. Ik raakte niet in paniek, want dat er een sleutel zoek is bij mijn moeder, maak ik mijn hele leven al mee. Dus rustig vraag ik wanneer zij hem voor het laatst had, ze had de achterkant er nog open en daarna mee op slot gedaan was het antwoord. Nou simpel denk je, dan is hij dus niet ver weg…..nou hoe we ook zochten en waar we ook keken…..geen sleutel. Verbouwereerd kijken we elkaar aan en vragen ons af hoe dit nou kan.  Ik fouilleer mijn moeder zelfs, omdat ik denk dat de sleutel in haar jas zit, haar tas kieperen wij bijna leeg.  Ga op mijn knietjes achter de auto om er onder te kunnen kijken. Niks dus! Willen samen om de auto heenlopen, waardoor mijn moeder haar deur dicht doet en ja hoor……de sleutel stak gewoon in het slot van haar deur. Tja, dan kan ik echt alleen maar lachen hoor, want ik maak dit soort dingen zo vaak met haar mee. Het kan soms wat ophouden, zeker wanneer je haast hebt, maar er zijn ergere dingen bedenk ik en lach in mij zelf. Sleutel en telefoon zijn terecht!

Ik maak een nieuw sopje en ga aan de slag, kerst is weer voorbij en moe maar toch tevreden kan de “day after” eindelijk beginnen!

Hits: 314

4 gedachten over “The day after …..”

    1. Hallo Annelies ja gezellig toch samen winkelen en de kleine meid alweer 4 jaar wat de hard gaat,dan denk ik ben 12 Juni 30 jaar in New Zealand.zal nu nog meer gaan lezen want jij kan er wat van ,xxxx.

      1. Hallo Jennie, ja de tijd vliegt! Maar blijf mij maar volgen dan maak je vanuit New Zeeland toch nog een beetje iets van ons leven hier mee! Een goed 2019 toe gewenst! x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.